Bizi Takip Edin
İletişim Bilgileri

AĞIRLIKLI YURTDIŞINDA ÇALIŞIYORUM, YURTİÇİNDE OLDUĞUM TARİHLER İÇİN MAİL İLE RANDEVU ALINIZ
Gsm: 0532 3868930
E-Posta : info@amazondovme.com

Amazon Tweet

TARİHTE KADIN DÖVMECİLER

Eski toplumlarda toplum ana-erkil olmamasına rağmen dövmecilerin çoğu yaşlı bilge kadınlar! Erkeklerin dövmeci olduğu toplumlarda kadınlar yine dövmeci olarak var ve sırf kadınların yaptığı özel dövmeler var. Bir çeşit toplumsal işbölümünde kadınlara (tecrübeli ve yaşlı kadınlara) bu görev verilmiş izlenimi doğuyor.

Bugün dövme yaptıran kadınların, erkeklerden daha fazla yadırganmasını, küçümsenmesini düşününce, kadınların diğer birçok konuda olduğu gibi toplumsal rollerden (dövmecilik o dönemlerde önemli bir roldü) ne kadar uzaklaştırıldığını acı bir gülümsemeyle gözlemliyor, bir kadın olarak sıkıntı yaşıyorum.

Şimdi bakalım hangi topluluklarda kadınlar neler yaparmış:

Malezya’da Rejang nehrine yakın bir bölge de yaşayan Sihan’larda kadınlar dövme sanatçısıydı. Dövmeler genellikle evlenmeden önce yapılırdı. Erkekler Sihan kadınıyla dövmesi olmadan evlenmezdi. Dövmeler dikenle yapılırdı. Dövmecilik anneden kıza geçen bir meslekti. Ölümü halinde dövme aletleri de beraberinde gömülürdü. Sihan’lara komşu olan bir başka topluluk Lahanan’larda da dövmeciler kadınlardı ve bu meslek kadınlar arasında anneden gelen köklü bir sanat dalıydı. Yine bu toplumda da dövme yapılmadan evlenilmezdi (eski yöntemle bu dövmelerin yapılışı günlerce acılı bir süreç geçtikten sonra biterdi 10 – 15 gün bacaklar ve kollar için).

Yine aynı coğrafyada yaşamış olan Kayan topluluğunda da dövmeyi kadınlar yapardı. Dövmenin kalitesindeki tek uzman kadınlardı. Erkekler sadece ahşap boyamacılığı yapardı. Dövme desenlerinin ölen kişileri ölüm sonrası hayata, atalarının yaşadığı eve yönlendirdiğine inanırlardı. Bir kayan kızına dövme yapılması sadece acılı bir süreç değil, aynı zamanda uzun bir tören demekti. Dövme işlemi yıllarca sürebilirdi. Çünkü her seferinde küçük bir bölüm yapılırdı, iyileşmesi için uzun bir zaman geçmesi gerekirdi. Bir kız on yaşına geldiğinde parmaklarına ve ayaklarının üst kısmına dövme yapılır, bir yıl sonra kolun ön tarafı, sonraki yıl uyluğun bir kısmı, dayanabilirse sonraki yıllar deride kalan yerlerin tamamı yapılırdı. Adet dönemlerinde yapılmazdı çünkü akan kan şeytani güçleri hareketlendirebilirdi.

Dövme boyası, is(metal bir kabın altında oluşan is en iyi isti), su ve şeker kamışı suyundan oluşur, bir tahtanın ucundaki reçineye saplanmış dikenli iğnelerle boyaya batırıp deriye bu iğneler bastırılarak desen ortaya çıkarılırdı. Tabi öncesinde dövme desenini deriye çizmek için desenin oyularak bir baskı aleti görevi gören tahta kalıplara mürekkep sürülüp deriye bastırılır, model deriye geçirilmiş olurdu.

Yine Borneo’da İban kültüründe (bu topluluk kafatası avcılıklarıyla diğer topluluklara korku salmıştır) erkekler savaşçılıkları karşısında kendilerini kanıtlamışlarsa dövme sahibi olurken, kadınlar dokumadaki başarılarına göre dövmelenirdi. Dokudukları battaniyenin kan kırmızı olması en iyi beceriyi gerektiriyordu. Ancak bu rengi elde etmek oldukça riskli ve tehlikeliydi onlara göre. Çünkü bu renk (kan kırmızı), rengi kullanan kişiye ve ailesine bela getirebilir, ölüme davetiye çıkarabilirdi. Erkek savaşçılar kadar risk alıyorlardı. Bu rengi yapıp dokuyan istisna kadın özel dövmelere sahip olabilirdi. Bu kadınlara sosyal durumları ve ruhani güçler için başparmağın tamamına, diğer parmaklara ise küçük işaretler yapılır böylece yüksek güce erişirlerdi. Bu  dövmeler yine anneden kıza aktarılır.

Endonezya, Papua Yeni Gine ve Filipinlerde de yaygın olan eski geleneksel totem dövmelerinin koruyucu sembolleri olduğu düşünülür. İbanlarda dövmeyi yapan erkeklerdir. Ama bir başka komşu kabile olan Orang Ulu’ da dövme sanatçısı kadınlardan oluşur. Dövme malzemeleri tahta, diken, çimen lifi ve çeşitli boyalardan oluşuyor elle vurma tekniğiyle uygulanıyordu (tahtanın ucundaki dikenleri, tahtaya tempolu, seri biçimde elle vurarak dikenlerin deriyi delmesiyle boyanın deriye işletilmesi yöntemi).

Çin’in Hanian adası yerlileri Li topluluğunda bilekleri halka şeklinde yapılan dövmeler kadınlarda daha yaygındı. Kadınların ellerine evlenmeden önce dövme yapılmazdı. Bir Li kızı ergenliğe girmeye başladığında yakın çevresinden yaşlı bir kadın tarafından elleri dışında ensesine, yüzüne ve boğazına dövme yapılırdı. Li kadınlarındaki dövmeler evlenecek yaşa gelindiğini gösterirken, aynı zamanda öldükten sonra atalarının kendilerini tanımalarını sağlayan işaretlerdir. Bu dövmeler, deri dikenle yarıldıktan sonra isli su ile ovularak işlenirdi.

Mozambik’te Bantu dilini konuşan Makondeler de genellikle erkekler erkek çocuklarına, kadınlar kız çocuklarına dövme yapardı. Dövmecilik profesyonelce yapılır ve ebeveynlerden öğrenilerek bir sonraki kuşağa geçerdi. Efsane anlatımlarında öldükten sonra yarı tanrı gibi görülen dövmeli kadınların üzerlerinde, hayattayken yaptıkları işleri, başarıları, üstün özellikleri belirten dövmeler vardı. Bu dövmeler öldükten sonraki yaşamda onlara yol gösterecekti. Dövme modelleri yüze ve vücuda işlenen mevkii işaretleri, açılar, zikzaklar, halka, düz çizgi, baklava, nokta ve hayvan figürleriydi. Bunlar tabii ki kabilenin ortak desenleriydi. Dövmenin uygulanışı şu şekildeydi; üçgen bir geleneksel dövme bıçağı ile kesikler yapıldıktan sonra yaranın içine sebze karbonu sürülürdü. Sonuçta mavi renkli bir dövme olurdu. Tabii bu dövme seansları bir defa da bitmez oldukça acılı ve uzun bir sürece yayılırdı. ilk yıl dövme yapılacak yer kesilip boyandıktan sonra güneşte kurutulup yaranın kabuklanması sağlanır, 2-3 gün sonra yıkanıp dövme rengi ortaya çıktıktan sonra bir altı ay geçmesi beklenir, aynı işlem tekrarlanırdı. Dövme belirgin olarak ortaya çıktıktan sonra bir üçüncü işlemle noktalanırdı. Bazen küçük kızlar ikinci ve üçüncü işlemde korkar kaçarlardı, bu durum da onlarla dalga geçilip, tanrı anaları tarafından korkutulurlardı. Şeytani ruhlardan koruyan ‘’sihirli’’ kertenkele dövmesinin kadınlarda doğurganlığı erkeklerde cinsel gücü arttırdığına inanılırdı.

2012 © Amazon Dövme powered by ATP Ajans
Up